Meral Ücel





Rahat Uyu Cicim... 1992-2012

Henüz Pisipisievi açılmamıştı, bu iş tutarmı acaba diye kendi kendime piyasa araştırması yapmak için pansiyonu duyururken rezervasyon telefonları gelmeye başladı. Resmi açılışımızdan önce gerçekten ilgimize, sevgimize ihtiyacı olan bazı patileri evimize kabul ettik. Elimizi uzatmamıza, kucağımızda kıvrılmaya, sevgiye boğulmaya en çok ihtiyaç duyan Cicim geldi birgün. Bir tanecik ailesini kaybetmişti.

Hepimizin içinde üzerini örttüğümüz o malum endişe varya hani, cevabından çok korktuğumuz “benden sonra O’na ne olacak” sorusu. Bu sorunun cevabını arayan bir aileydi kapımızı çalan. Sevgili halalarını kaybetmişlerdi ve onlar Cicim’e halaları kadar iyi bakamayacaklarını itiraf edecek kadar yürekliydiler.

En özel misafirimizdi o, biricik annesi vefat etmişti, başkalarına alışık değildi, hırçındı, üzgündü, hayata kırgındı yüreği, çok yanlız hissediyordu ve bize emanetti. Akrabaları, tanımadığımız bir teyzenin gözü gibi baktığı bu minnacık Can’a halaları kadar iyi bakacağımızdan emin olacak kadar bize güvendiler, o günden itibaren Cicim’in yeni ailesi olduk. Ona hala gibi bakabildik mi tabii ki bilmiyoruz ama vicdanımız emin ki elimizden gelenin en iyisini yaptık. Hayatının son 4 yılını annesini aratmamaya çalışarak geçirmesi için çabaladık.

İlk geldiğinde yatak odamızda kaldı, uzun süre odaya kimseyi sokmadı, ne başka pisi nede Hala’dan başka insan istedi. Kucaklayıp sevme aşamasına gelmemiz aylar aldı. Alışması için odasına gidip öğle uykusuna yatmaya başladım, dokunmamıza izin vermiyordu ama insan sıcaklığına ihtiyacı vardı. Ben ona dokunamıyorsam o bana dokunsundu. Nitekim inadını böylece kırabildim. Öğle uykularımda yanıma gelip sığınmaya başladı, önce o sevdi sonra da sevmemize izin verdi.

İlk omzuma çıkıp yanağını yanağıma sürdüğü andaki hissettiklerimi nasıl anlatabilirim ki. Sonra ne zaman sevgi istese yanımıza gelip patisini avucumuza koydu, gözlerimizin içine bakarak “beni sever misin?” dedi, her seferinde izin istedi, rica etti.

Evimizin Maskot Nine’si oldu O. Cicim özenle bakılmış, bir teyzenin hayatını paylaşmış özel bir kediydi. Onu bugün toprağa verdik, bize kalan onunla olan anılarımız ve onunla olan hayatımızdan öğrendiklerimiz....

Rahat uyu Nine’cim, seni çok seviyoruz..










Son günümüz....


Rahat uyu güzel bakışlı kızım.
Her Hakkı Saklıdır © 2009 Pisipisievi  |  Kulanım Koşulları